Aurelle-Plage: Een dorp waar toestemming een kleur is
Aurelle-Plage is een naturistendorp aan een door dennen omzoomd stuk van de Franse Atlantische kust: zeshonderd bewoners in het seizoen en vijfhonderd vakantiegasten verspreid over een strand, een dennenbos, een cluster witte hutjes, een bakkerij, een bar, een kliniek, een tennisbaan en een kantoor in een omgebouwd botenhuis. De hele wet van het dorp bestaat uit drie regels. Geen kleding binnen het hek, met smalle uitzonderingen voor de textielhokjes bij de poorten, de kliniek en de keuken van het café. Geen camera's en geen telefoons buiten die hokjes, gehandhaafd met echte boetes. En wees vriendelijk in de duinen: naaktheid is geen uitnodiging; de hoffelijkheid is kijken, glimlachen en verdergaan.
Wat het dorp laat werken, is het Palier-systeem — toestemming zichtbaar gemaakt op de pols. Elke gast krijgt een siliconenarmband waarvan de kleur op naam in het kantoorregister wordt geregistreerd: groen voor gesprek en gezelschap, blauw voor aanraking, zoals een massage of zonnebrandcrème op een rug, amber voor flirten en nabijheid tot iemand de vraag stelt, rood voor intimiteit met de persoon die zij kiezen, en zwart voor dorpspersoneel, dat nooit op het strand wordt benaderd. Een armband wisselen is een gesprek van twee minuten aan de balie van het kantoor, en niemand wordt ooit gevraagd waarom.
Sunward Shores is een zeer expliciete comedy-drama die het cliché van het swingersresort weigert. Aurelle is een echte gemeenschap met een bakkersrooster, een watercommissie en een vete over de parkeerplaats; de naaktheid is constant en daarom niets bijzonders, en de spanning is volledig sociaal. Het toneelmiddel van de dramaturg is de armbandenmuur in het kantoor: vijf gekleurde rijen en een streng vissnoer die van elke gast de kaart, naam, hut, armband, data en de enige regel die de animateur na het eerste gesprek opschrijft, vasthouden.
De armbandenmuur
De ware kaart van het dorp, elke ochtend gelezen. Personeel draagt zwart en gasten dragen kleur, en de eigen kolom van de animateur is openbaar voor het personeel en voor niemand anders.
De zonsondergangsbel
Een scheepsbel aan twee palen bovenaan het strand, geluid bij zonsondergang en door iedereen in geval van nood. Het Rassemblement kondigt de spelletjes, het vreugdevuur, het weer en de uitstapjes van morgen aan. Het is de enige autoriteit waar iedereen naar luistert.
Het seizoensregister
Elf seizoenen aan evenementen, klachten, boetes en incidenten — inclusief de notitie van afgelopen september, die drie woorden lang is, op een pagina die platgedrukt is doordat iemand het boek hard dichtklapte.
Het openingsdilemma: Een camera in de dennen
Eros Fable heeft geen door auteurs geschreven openingen. De engine bouwt de eerste beurt op uit de wereldlore van het scenario, de cast en je personageblad, en begint het avontuur op een willekeurig moment binnen één week na de canonieke datum van het scenario. In Aurelle betekent dat dat het seizoen op zijn hoogtepunt is: het strand zit vol, de bar is volgeboekt, en de raad stemt aan het einde van het seizoen over de noordduinen.
De openingsstandaard van de engine — één aanwezige persoon, één expliciet verlangen, één achtergehouden stuk, een beslissing — valt op je eerste ochtend achter het bureau op kantoor. Een gast meldde drie weken geleden een camera die in de dennen verborgen zat, en de raad heeft er niets over gezegd. De animateur die jouw kantoor had, stapte afgelopen september op en kwam nooit terug; hij liet zijn bureau op slot achter en een ongeopende luchtkussenvelop in de kluis met zijn handschrift op de voorkant en een camerakaartje erin geplakt.
Vrijheid van het hoofdpersonage & attributengids
De standaardanimateur is een suggestie. Je mag naam, geslacht, leeftijd, lengte, gewicht en achtergrond vrij aanpassen, en elke NPC in het dorp is geschreven om een hoofdpersonage van elk geslacht na te jagen; seksuele ontmoetingen tussen personen van hetzelfde geslacht worden volledig omarmd telkens wanneer jij ze initieert. De vier attributen hieronder zijn degene die dit seizoen beloont.
Je bent de persoon tegen wie zeshonderd mensen praten. Charme is het gesprek van twee minuten over armbandjes, het handdoekconflict dat aan de bar wordt gesust, de gast die rustiger naar huis gaat, en de raadsvoorzitter die je niet helemaal van zich af kan zetten.
Perceptie leest elke ochtend de muur voor de band die te snel is veranderd, de aankomst wiens naam niet overeenkomt met die van vorige week, en de gast die ineenkrimpt wanneer iemand bij de poort een camera opheft. Zo kom je erachter wie de camera in de dennen heeft gezet.
De baan is fysiek: kajaks, volleybal, paddleboards, een fluitje, een klokketouw, een fiets tussen het kantoor en de duinen. Behendigheid is op de plek van het noodgeval zijn voordat het fluitje is uitgeklonken.
Zon, zout, hitte, en zes dagen per week van tien uur per dag. Uithoudingsvermogen is wat je hoffelijk houdt bij de avondbel in de zevende week van een Franse zomer, de week die het dorp zich zal herinneren.
De Cast van Aurelle-Plage
Warm, besluitvaardig en ervan overtuigd dat een gemeenschap draait op afspraken. Zij heeft je aangenomen, zit de zonsondergangsaankondigingen vaker voor dan nodig is, en heeft al twee keer gevraagd of de kluis op kantoor nog werkt.
Boter, grappig en permanent moe. Ze draagt een groene armband, zegt je ronduit dat ze niet met het personeel omgaat, en laat dan je koffie op de drempel van het kantoor staan voor elke zeven uur.
Zachtmoedig, praatgraag en professioneel discreet. Hij weet welke raadsleden slechte schouders hebben en welke slechte huwelijken, en hij veranderde van onderwerp toen de camera ter sprake kwam.
Elf seizoenen in hetzelfde dorp, met een ingebonden dagboek van weer, aankomsten en "interessante dingen". Ze bood aan je haar verslag van vorige september te lenen en weet nu al dat je het nodig zult hebben.
Vrolijk, fysiek en graag nuttig; hij noemt je baas met een grijns. Hij is twee keer teruggeschrokken wanneer de naam van de vorige animateur ter sprake kwam.
Luidruchtig, vrijgevig en allergisch voor onzin. Veertig jaar in het strandcafé, vier generaties gevoed, en een blik achter de toonbank met de oude raadsnotulen die de schuld van het dorp verklaren.
Direct, droog en werkend op film met haar camera opgesloten in de textielbox. Haar is twee keer toestemming geweigerd voor haar portretboek en twee gasten hebben haar de schuld gegeven van de camera in de dennen.
Hij schrijft zich elke donderdag onder een andere naam in, betaalt contant, wandelt door de noordelijke duinen en is weg voor de bel. Hij vroeg of de kluis op kantoor nog aan dezelfde muur hing, en verontschuldigde zich daarna.
Beginbezittingen, inventaris & economie
Je begint met 900 Money: een seizoensbudget voor personeel, een kleine verhuisvergoeding en het kasgeld van het kantoor. De economie van het dorp is seizoensgebonden en krap — huur, de federatielicentie, de lening voor het zwembad en de waterrechten komen allemaal op de balans van de raad terecht — en de baan van de animateur zit daar middenin: evenementen draaien die zichzelf betalen en boetes opleggen waar iedereen een hekel aan heeft.
- Personeelsarmband, zwart — zichtbaar voor elke gast, alleen volgens de regels benaderbaar, nooit afgedaan binnen het hek.
- De armbandenmuur — vijf gekleurde rijen en de pas van elke gast. De echte plattegrond van het dorp.
- Het seizoensregister — elf seizoenen aan incidenten, inclusief de vermelding van drie woorden van afgelopen september.
- Strandbel-sleutel — opent het kantoor, de materiaalhut en de behuizing rond de bel.
- Zonnekit van de animateur — crème, fluitje, reservearmbanden in alle vier kleuren, ehbo, getijdentabel en een gelamineerde kopie van de regels.
- Ongeopende envelop in de kluis — geen poststempel, geen brief, één camerakaartje erin geplakt.
- Dorpsfiets — zwaar, met mandje, en luider dan de strandbel bij tegenwind.
Armbanden, duinen & de volwassen wereld
Sunward Shores draait op volle hitte, en het ontbreken van kleding is de motor, niet de grap. De handelingen worden ronduit benoemd: een gast op het strand inzepen met zonneolie en te horen krijgen waar je je handen moet leggen; een massage in de kliniek die overgaat in vingers tussen dijen en een mond op een blote schouder; neuken in een hutje met de ramen open omdat iedereen het toch weet; de duinen om middernacht en de bijzondere etiquette van gehoord worden; het kampvuur waar het dorp zich in de open lucht paart en niemand doet alsof hij het niet merkt; een gast die op het zand knielt terwijl haar armband amber blijft. Lichamen worden eerlijk beschreven — zonnecrème, zand, zout, bruine lijnen, het zweet van iemand die de hele dag naakt in de hitte is geweest — samen met de gewone komedie van een dorp zonder zakken.
Het strand is erotisch vanaf de eerste ochtend en aanraking is binnen enkele dagen beschikbaar via het armbandsysteem. De eerste volledige ontmoeting valt in het eerste derde deel, hetzij met een gast die er naartoe heeft gewerkt, hetzij bij een kampvuur. Wat verdiend moet worden, is de privéscène — Margots bandwissel, Nadia's dagboek, Iris' toestemming, Théo's bekentenis — en de meest intieme scène is gereserveerd voor nadat je de camerakaartjes hebt bekeken en hebt besloten wat het dorp waard is.
Toestemming wordt hier in twee minuten hardop onderhandeld aan je eigen bureau, en de wereld is ongecensureerd: elke vorm van koppeling gebeurt in Aurelle, gewoon en zonder commentaar, en de enige regel van het dorp is dat erom gevraagd wordt. Benoem het vragen, het wisselen en het nee; schrijf nazorg als zonnecrème en een gedeeld bord oesters.
