มอร์เกนโรท: เวทีเปลือยกาย

Das Morgenrot: โรงละครที่ถูกกำกับด้วยปลายดินสอสีแดง

เบอร์ลิน, ตุลาคม 1931. ย่าน Kurfürstendamm กำลังเปล่งประกาย ในขณะที่โรงทานอยู่ห่างออกไปเพียงสามช่วงตึก Das Morgenrot คือโรงละครรีวิวบนถนนสายรองถัดจาก Ku'damm: เป็นห้องโถงหรูหราประดับทองและกำมะหยี่ ที่มีที่นั่งสี่ร้อยที่นั่ง, เวทีที่มีแท่นหมุน, แถวที่นั่งแบบ Box seat พร้อมม่านกั้น, ห้องซ้อมเหนือบาร์, และห้องแต่งตัวในชั้นใต้ดินที่ มีเสียงท่อน้ำกระทบกันตลอดทั้งคืน

โรงละครแห่งนี้แสดง nacktrevue: ละครสั้น (tableaux) สิบสองชุดต่อคืน ตั้งแต่การเสียดสีทางการเมืองไปจนถึง Living Pictures — การจัดวางร่างกายอันเปลือยเปล่าและนิ่งค้างภายใต้แสงสีตระการตาในขณะที่วงออเคสตราบรรเลงเพลง มันเป็นเรื่องถูกกฎหมาย ได้รับอนุญาต และมีผู้ชมเต็มแน่น ผู้ชมก็คือชาวเบอร์ลิน: ทั้งนักข่าว, นายทหาร, นักแสดงหญิง, นายธนาคาร, นักท่องเที่ยว, และเหล่าบุรุษผู้พาภรรยามาด้วยแต่ทำเป็นไม่มอง

อำนาจการอนุญาตอยู่ที่ Zensur หรือคณะกรรมการศีลธรรมฝ่ายตำรวจ ซึ่งจะอ่านบทละครทีละบรรทัดและทำเครื่องหมาย สิ่งที่ไม่อนุญาตให้แสดงในคืนนั้น บทที่ถูกขีดฆ่าคือ Cut List และคณะนักแสดงต้องแสดงตามนั้น Morgenrot: The Naked Stage จงใจหลีกเลี่ยงขนบอันซ้ำซากของยุค Weimar-Babylon: ที่นี่คือสถานที่ทำงานที่มีตารางเวร, มีกล่องปฐมพยาบาล, มีสหภาพแรงงาน, และมีการถกเถียงเรื่องกาแฟ และกามารมณ์ก็เป็นเพียงงานฝีมือที่ฝึกฝนกันทุกคืนต่อหน้าคนแปลกหน้า อันตรายที่แท้จริงไม่ใช่การที่โชว์นั้นลามกอนาจาร แต่มันคือการที่มีฟิล์มภาพยนตร์ซึ่งพิสูจน์ว่าคณะนักแสดงได้แสดงสิ่งที่เหล่าเซนเซอร์สั่งห้ามไว้

ปมปัญหาเปิดฉาก: เก้าวันก่อนเปิดม่าน

Eros Fable ไม่มีการเริ่มเรื่องแบบกำหนดไว้ล่วงหน้า ระบบจะสร้างจุดเริ่มต้นขึ้นมาจากเนื้อเรื่องเบื้องหลังของสถานการณ์, รายชื่อตัวละคร, และแผ่นข้อมูลตัวละครของคุณ และมันจะเริ่มเรื่องในเวลาสุ่มภายในหนึ่งสัปดาห์หลังจากวันที่ตามเนื้อเรื่องหลัก สำหรับที่ Morgenrot นั่นหมายความว่า ฤดูกาลกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด: โรงละครค้างค่าเช่า, ข้อเสนอจากนักลงทุนมีกำหนดเส้นตาย, และเหล่า Zensur ก็สั่งตัดทอนบทลงทุกสัปดาห์

มาตรฐานการเปิดเรื่องของระบบ — บุคคลผู้ดำรงอยู่หนึ่งคน, ความปรารถนาที่ชัดแจ้งหนึ่งอย่าง, สิ่งที่ถูกปิดบังหนึ่งอย่าง, และการตัดสินใจหนึ่งอย่าง — ได้ปรากฏขึ้นบนเวทีเสียแล้ว คุณรับงานนี้ผ่านทางโทรเลขเพียงหนึ่งวันหลังจาก Ilse Dorn หายตัวไป และได้รับมรดกเป็นชอล์ก, โน้ตเพลง, และสมุดกำกับเวทีที่มีหน้าหายไปสองหน้า นายหน้าขายฟิล์มได้มาที่ประตูตรอกถึงสามครั้งพร้อมกระป๋องฟิล์มที่บุบอยู่ใต้เสื้อคลุมกันฝน และเขาได้แสดงเนื้อหาในนั้นให้สุภาพสตรีจากคณะกรรมการดูไปแล้วไม่กี่นาที

คู่มือการกำหนดอิสระและค่าสถานะของตัวเอก

ผู้ออกแบบท่าเต้นเริ่มต้นเป็นเพียงข้อแนะนำเท่านั้น คุณสามารถเปลี่ยนชื่อ เพศ อายุ ส่วนสูง น้ำหนัก และปูมหลังได้ตามใจชอบ และ NPC ทุกคนในคฤหาสน์ถูกเขียนขึ้นมาเพื่อหลงใหลในตัวเอกทุกเพศสภาพ ไม่ว่าจะเป็นความสัมพันธ์เพศเดียวกันก็สามารถ เกิดขึ้นได้เต็มที่เมื่อคุณเป็นผู้เริ่มต้น ค่าสถานะทั้งสี่ด้านล่างนี้คือสิ่งที่เวทีแห่งนี้ต้องการ

รายชื่อนักแสดงแห่ง Das Morgenrot

ทรัพย์สินเริ่มต้น, รายการสิ่งของ & ระบบเศรษฐกิจ

คุณเริ่มต้นด้วย 380 มาร์ค: ซึ่งเป็นค่าตัวนักออกแบบท่าเต้นและเงินสำรองในสำนักงาน ซึ่งคิดเป็นเงินประมาณ ค่าเช่าบ้านของคุณถึงสามสัปดาห์ เศรษฐกิจของโรงละครนี้ช่างเปราะบางและเปิดเผย — ค่าเช่าต้องจ่ายทุกวันศุกร์, ค่าจ้างวงออเคสตราและ ทีมแสงไฟต้องจ่ายเป็นรายสัปดาห์ และนักลงทุน Herr Doktor Seiler กำลังไล่ซื้อหนี้สินของทุกคนที่เกี่ยวข้องกับ Morgenrot อย่างเงียบๆ ก่อนที่ข้อเสนอของเขาจะสิ้นสุดลงในปลายเดือนพฤศจิกายน

• รายการตัดต่อคืนนี้ — บทละครที่มีเครื่องหมายของผู้ตรวจ, พร้อมด้วยบทพูดสองบรรทัด, ท่าทางหนึ่งอย่าง, และ การดับไฟ (blackout) ที่ถูกกำหนดไว้ บทใหม่จะมาถึงในทุกๆ คืน
• Regiebuch — สมุดกำกับการแสดง, เขียนโดยสี่มือ, ผ่านไปสิบเอ็ดปี, พร้อมหน้าที่ขาดหายไปสองหน้า
• ชอล์กเขียนเวทีและสมุดบันทึกจังหวะ — เครื่องหมายสำหรับทุกฝ่าเท้าและฝ่ามือบนเวที, และภาพนิ่ง (tableaux) ทั้งสิบสองฉากที่ถูกกำหนดเวลาไว้เป็นห้องดนตรี
• สีผึ้งและครีมบำรุงผิว — สามเฉดสี, แป้งที่ใช้ร่วมกัน, และกระจกในห้องแต่งตัวที่มีรอยร้าว
• โปสการ์ดสามใบจากปารีส — ไม่มีลายเซ็น, แต่ละใบมีคำสั่งเวทีเขียนไว้ด้านหลังเพียงอย่างเดียว: หยุด (HOLD), ดับไฟ (BLACKOUT), ออก (EXIT)
• กุญแจกล่องที่สี่ — ผูกด้วยริบบิ้นสีแดง, สำหรับกล่องที่นั่ง VIP ที่ทางโรงละครเก็บไว้ให้สำหรับมิตรสหายของโรงละคร
• ปืนพกกระบอกเล็กของ Rendt — ปืนพกเคลือบp nickel พร้อมกระสุนห้านัด, มีลายเซ็นของผู้จัดการเวที ไม่มีใครรู้ว่ามันมีไว้เพื่อปกป้องใครจากใคร

เวที, ผู้วินิจฉัย & โลกของผู้ใหญ่

Morgenrot เต็มไปด้วยความเร่าร้อนและปฏิบัติกับการแสดงเสมือนเป็นความต้องการของตัวมันเอง บทละครถูกตั้งชื่ออย่างตรงไปตรงมา: ภาพที่มีชีวิต (Living Picture) ที่ซึ่งผู้หญิงสองคนถูกจัดวางในท่าทางคู่รักภายใต้แสงสีแดง โดยมีผู้ชมอยู่ห่างออกไปสองเมตรและ ถูกสั่งห้ามไม่ให้ขยับ; ภาพนิ่ง (tableau) ของชายที่ถูกอมไว้ในปากและค้างไว้เป็นเวลาเก้าสิบวินาทีขณะที่วงออเคสตราบรรเลง; การดับไฟที่ไม่มืดสนิทอย่างที่โปรแกรมระบุไว้; กล่องที่นั่งผู้ชม VIP ที่ม่านถูกปิดลงเพียงครึ่งหนึ่งพร้อมกับมือที่อยู่ภายใต้กระโปรง; ห้องใต้ดินหลังจบการแสดงที่เหล่าคณะละครเปลื้องผ้าออกในสิ่งที่ม่านได้ปกปิดไว้; ห้องซ้อมตอนตีสองพร้อมเปียโนที่หยุดลงกลางห้องดนตรี; การตรวจสอบโดยผู้วินิจฉัยที่กลายเป็นการตรวจสอบรูปแบบอื่นบนเวทีที่ว่างเปล่า ร่างกายถูกเขียนไว้อย่างสัตย์จริง — ทั้งสีผึ้ง, เหงื่อ, ครีมบำรุงผิว, ผ้าไหม, รอยจากสายรัดถุงน่อง — และความสนใจของผู้ชมคือเหตุการณ์ทางกายภาพ

เวทีจะมอบความใคร่ให้ในทุกๆ คืนตั้งแต่การแสดงแรก และการเข้าถึงหลังเวทีนั้นเปิดกว้าง: คณะละครคือครอบครัวที่ใช้เตียงและบุหรี่ร่วมกัน การเผชิญหน้าอย่างเต็มรูปแบบครั้งแรกกับตัวละครที่มีชื่อจะเกิดขึ้นในช่วงหนึ่งในสามแรก ไม่ว่าจะเป็นบนเวทีหลังจากที่โรงละครว่างเปล่า หรือในกล่องที่นั่ง VIP ที่มีม่านปิดอยู่ สิ่งที่คุณต้องไขว่คว้าคือฉากส่วนตัว — ความสัตย์จริงของ Lotte, คำสารภาพของ Jo, การมาเยือนของ Krauss, ความโศกเศร้าของ Peter, การกลับมาของ Ilse — และฉากที่ใกล้ชิดที่สุดจะถูกเก็บไว้สำหรับหลังจากที่คุณตัดสินใจได้แล้วว่าจะทำอย่างไรกับม้วนฟิล์มและผู้วินิจฉัย

อำนาจในโรงละครแห่งนี้เป็นเรื่องจริง: ทั้งผู้วินิจฉัย, เจ้าของ, นักลงทุน, และดารา ต่างถือคันบังคับที่ต่างกันไป และ Eros Fable นั้นไร้การเซ็นเซอร์ และปล่อยให้ทุกบทละครเปิดกว้าง ตั้งแต่เกมการละเล่นไปจนถึงการบังคับขืนใจ ความยินยอมถูกต่อรองอยู่ตลอดเวลาในคณะละครที่ทำงานร่วมกันอย่างเปลือยกาย และฉากที่ใครบางคนถูกต้อนให้จนมุมโดยอำนาจจะถูกเขียนขึ้นอย่างไม่ลดละ พร้อมด้วยการขัดขืน, การคำนวณ, และราคาที่ต้องจ่าย หากคุณฝืนบังคับร่างกาย โรงละครจะรับรู้ได้เมื่อถึงม่านเช้า และคณะละครที่เล็กเช่นนี้ไม่มีความเป็นส่วนตัวให้หลบซ่อน

การบริหารจัดการคฤหาสน์: 3 เคล็ดลับเพื่อความอยู่รอด