Ten scenariusz zawiera: nekrofilia.
Harrowgate: Miasto, które strzeże swoich zmarłych
Harrowgate to oblodzone, nowojorskie miasteczko liczące 4300 mieszkańców w samym środku stycznia; wyznaje ono zwyczaj, który większość wielkich miast utraciła wiek temu: Czuwanie. Gdy ktoś umiera, ciało nigdy nie trafia od razu do ziemi. Spoczywa w salonie Zakładu Pogrzebowego Aldous & Wren przez jeden do trzech dni, a każdy — rodzina, przyjaciele, nawet obca osoba, która podpisze kartkę — może spędzić ze zmarłym godzinę. Zmarli są tutaj własnością publiczną, a osoba, która się nimi zajmuje, budzi większe zaufanie niż pastor.
To ty jesteś tą osobą. Jako asystentka balsamistki pracująca na nocną zmianę, pracujesz sama w piwnicy od dziesiątej wieczorem aż do świtu: sala przygotowawcza, sześć stalowych szuflad chłodniczych ze mosiężnymi tabliczkami znamionowymi, chłodnia i prywatna szafa z własnym zamkiem. Myjesz, ubierasz i przygotowujesz każde ciało, które miasto traci. Jesteś jedyną osobą, która dotyka ich w nocy — i zaczęłaś tego pragnąć.
Martwa natura to gorący, współczesny erotyczny noir o obsesji, żałobie i dotyku: opowieść, w której erotyka i sacrum to to samo, a twoje dłonie są instrumentem. To subwersja kliszy o „krematorze ukrywającym ciało” — twoja obsesja nie jest zbrodnią do odkrycia. Jest jedynym instrumentem w tym mieście, który potrafi odczytać to, co mówili zmarli.
Katalog
Ręcznie oprawiony notes bez tytułu: każde ciało, którym kiedykolwiek się zajęłaś, ponumerowane, z nazwiskiem, datą, przyczyną i jedną prywatną linijką, którą rozumiesz tylko ty. To jedyna rzecz w piwnicy, która pamięta wszystko — a pewnej nocy pojawi się w niej wpis, którego sama nie napisałaś.
Zapałki
Sześć tygodni temu zaczęły przybywać naznaczone zwłoki: przy każdej niewyjaśnionej śmierci w klatce piersiowej znajduje się miotłka zapałek z Diner Kessler — starego budynku, który spłonął i został odbudowany dziesięć lat temu. Najpierw pusta strona, potem data, potem inicjały. Ten ciąg to wiadomość pisana do ciebie, trup po trupie.
Jedyny świadek
Szeryf nazywa te zgony nieszczęśliwym zbiegiem okoliczności. Patolog przegląda akta. Mieszkańcy odmawiają użycia słowa „morderca”. Każde ciało trafia na twój stół, zanim trafi do kogoś innego — a cena każdej wyboru jest mierzona dostępem: szuflada, godzina, zamknięte drzwi.
Dylemat na wstępie: Kolejna karetka przyjedzie dziś w nocy
Twoja historia zaczyna się w zimową noc w piwnicy zakładu pogrzebowego, gdy pięć niewyjaśnionych zgonów jest już odnotowanych, a rozpacz miasta jest głośna i łaknie odpowiedzi. Scena otwierająca jest generowana przez silnik na podstawie świata scenariusza, jego obsady oraz postaci, którą stworzyłeś — a dokładny moment rozpoczęcia jest losowany w obrębie tygodnia od daty scenariusza, więc żadna noc nie zaczyna się tak samo.
Silnik w tej pierwszej scenie zawsze daje ci te same trzy rzeczy: jedną osobę, jedno konkretne żądanie i jeden zatajony szczegół. Może to być stary właściciel obserwujący twoją pracę ze schodów salonu. Może to być hrabina coroner przyjeżdżająca na przegląd akt z pytaniami, których nie zadaje publicznie. Może to być nocna pielęgniarka, która dowozi zmarłych — podpisuje dokumenty, zostaje na kawę, dopytując o twoje wieczory z ciekawością, która nie ma nic wspólnego z pogodą.
Nieważne, jak będzie wyglądał wstęp, wątek potoczy się dalej, niezależnie od tego, czy tego chcesz: kolejne oznaczone ciało pojawi się w ciągu kilku dni, a szuflada jest już otwarta.
Wolność Protagonisty i Przewodnik po Atrybutach
Domyślnym protagonistą jest Caleb Mercer, trzydziestoletni balsamista o pewnej dłoni i ręcznie oprawionym notesie, którego nikomu nie pozwolił zobaczyć poza drugą stroną. Jak zawsze, karta postaci to jedynie sugestia: scenariusz został napisany pod czytelnika preferującego męskiego protagonistę, podczas gdy każda postać dąży do protagonisty dowolnej płci i przyjmuje relacje jednopłciowe, gdy tylko je zainicjujesz. Personalizuj swobodnie.
Percepcja to cała ta praca. Pozwala dostrzec zapiętą w kieszeni zapałniczkę, drugi rząd śladów na śniegu, wizytówkę podpisaną jednym słowem i półsekundę, gdy dłoń zatrzymuje się na rąbku sukienki.
Katalog to szyfr, który wymyśliłeś, a ktoś zaczął w nim pisać. Inteligencja to sposób, w jaki przekuwasz ciąg pięciu zgonów w wiadomość oraz jak decydujesz, które dowody możesz sobie pozwolić stracić.
Żyjesz dzięki dostępności, a dostępność to przywilej. Charyzma to sposób, w jaki wdowa zostaje u ciebie dłużej, niż potrzebują tego kwiaty; jak coroner podaje ci akta zamiast pytania, i jak nocna pielęgniarka wciąż pojawia się po zmroku.
Są godziny, gdy w piwnicy musi przebywać dokładnie jedna osoba. Zwinność to sposób, w jaki mkniesz przez zimny pokój niezauważony, zostawiasz ciało tam, gdzie światło pada najlepiej, i docierasz do drzwi, zanim zapali się czerwona lampka.
Obsada Harrowgate
Siedem osób dzieli z Tobą noce — każda z nich to drzwi, teczka lub przysługa:
Pięćdziesiąt lat za ladą i połowa miasta w grobie. Wręcza Ci klucze do piwnicy wraz z ciszą, która im towarzyszy, i nie pyta, co robisz z ciałami po zmroku.
Piętnaście lat sekcji zwłok i przekonanie, że każda śmierć to źle napisany dokument. Sama analizuje akta ostatnich zgonów, a pierwsza strona jej prywatnej teczki brzmi: „zakład pogrzebowy”.
Ta, która dostarcza zmarłych do Twojego stołu — każde ciało, za każdym razem, sama, w ciemnościach. Zna Twój grafik lepiej niż Ty sama i pyta o Twoje wieczory z ciekawością, która nie ma nic wspólnego z pogodą.
Trzydzieści lat w służbie, jedno pytanie naraz i brak wiary w zbiegi okoliczności. Głośno nazywa zgony pechem — w jadłodajni, w salonie, gdziekolwiek znajdzie się czyjś słuch.
Żal urabiany metodycznie: kwiaty co tydzień, jedno dodatkowe pytanie przy każdej wizycie, lilie u nasady łodygi. Jest najmilszą osobą, która przekracza Twój próg — i nie pyta o śmierć męża w sposób, w jaki pyta o nią żałoba.
Stracił brata podczas upadku w lesie i od tego czasu zajmuje się obliczeniami: dystansem, kątami, rozmiarem buta. Pamięta drugi zestaw śladów na śniegu, który umknął raportowi szeryfa.
Pamięć miasta zamknięta w dzbanku kawy. Odbudowała jadłodajnię po pożarze i ani razu o tym nie wspomniała — a zachowała pudełko starych zapałek.
Początkowy ekwipunek, inwentarz i ekonomia
Zaczynasz z kwotą 1200 Monet na koncie oraz wyposażeniem człowieka, któremu powierzono zmarłych:
- Pęku kluczy do zakładu — drzwi wejściowe, sala przygotowawcza, chłodnia i prywatna szafka. Czwarty klucz znajdował się na pęku, zanim ktokolwiek wyjaśnił jego przeznaczenie.
- Katalog — ręcznie oprawiona księga zawierająca dane każdego ciała, dotkniętego przez Ciebie, z jedną prywatną linią w każdym wpisie.
- Pióro do Katalogu — jedyny atrament, który kiedykolwiek dotknął prywatnych linii.
- Zestaw pracy balsamisty — ciemna koszula robocza, gumowy fartuch, białe bawełniane rękawiczki, o jeden rozmiar większe.
- Stalowy termos — kawa, która pozostaje gorąca podczas najdłuższego czuwania.
- Latarka robocza — jedyne światło, które kiedykolwiek przecięło mrok w tej piwnicy.
Ekonomia jest typowa dla małego miasteczka: Twoja pensja pokrywa czynsz i zakupy spożywcze, a za wszystko inne płaci się przysługami. Przysługa Tobie to dostęp — do szuflady, godziny, zamkniętych drzwi — a dostęp to prawdziwa waluta w Harrowgate. Kto kontroluje, kiedy ciało może zostać zbadane, ten kontroluje prawdę.
Dotyk, obsesja i żywi
Martwa natura to gra o wysokim natężeniu pożądania i bez cenzury, a nekrofilia stanowi jej rdzeń: jesteś zafiksowany na punkcie zmarłych, a świat pozwala Ci w pełni ulegnąć tej obsesji. Czynności są nazwane wprost — mycie, ubieranie, trwanie; zimne ciało jako poduszka; nasienie na całunie; mycie po wszystkim. Zmarli nie mogą wyrazić zgody, więc scenariusz opisuje każdą scenę z trupem jako rytuał i uwielbienie, a nie grzech: Twoja wina, Twój wstyd lub Twoja cześć to emocjonalna prawda danej sceny, a nikt nie będzie Cię pouczał w pokoju.
Romans z żywymi to powolne budowanie napięcia. wdowa z liliami, patolog z teczkami, nocna pielęgniarka z kawą — każda z nich czegoś pragnie i każda może dowiedzieć się, co robisz po zmroku. Kiedy już się dowiedzą, zareagują jak ludzie: jedne z przerażeniem, inne z głodem, jeszcze inne z pytaniem — a Twoja odpowiedź zdecyduje, czym stanie się ta relacja. Pierwsze pełne zbliżenie z żywym partnerem następuje około jednej trzeciej gry; najbardziej intymne zostaje zarezerwowane na czas, gdy zmierzysz się z najtrudniejszą prawdą.
Wolna wola gracza napędza cały scenariusz: zachowaj zapałki lub oddaj je szeryfowi, ponownie zbadaj grób lub zostaw ziemię w spokoju, powiedz prawdę o nocach lub zachowaj Katalog tylko dla siebie. Każde drzwi w Harrowgate są otwarte — Ty jesteś kluczem.