Άγιος Κάθμπερτ: Ένα νοσοκομείο στο κέντρο μιας πόλης που σκοτώνει τις γυναίκες της

Λονδίνο, Ίστ Εντ, τέλη Νοεμβρίου 1891. Το Νοσοκομείο Απόρων Αγίου Κάθμπερτ είναι ένα συγκρότημα θαλάμων από κόκκινο τούβλο γύρω από μια αυλή με πηγάδι — ο γενικός θάλαμος, ο γυναικείος θάλαμος, μια αυλή με απλωμένα σεντόνια, το πλυσταριό, το παρεκκλήσι (το νεκροτομείο των αζήτητων: πέτρινο δάπεδο, δρύινα στασίδια, μια πλάκα, ένα ψηλό τοξωτό παράθυρο προς την ομίχλη), και το οικήμα των νοσοκόμων με το στενό σου κρεβάτι και τον νιπτήρα σου.

Είσαι η νοσοκόμα της νύχτας. Από τις δέκα το βράδυ μέχρι την αυγή, ο θάλαμος ανήκει σε σένα: οι άρρωστοι, οι ετοιμοθάνατοι και οι νεκροί. Είσαι η πρώτη που μαθαίνει όταν μια γυναίκα σταματά να αναπνέει, η πρώτη που την πλένει και την ντύνει, και εκείνη που την απλώνει στο παρεκκλήσι πριν τη διεκδικήσει κανείς — και τις περισσότερες δεν τις διεκδικεί ποτέ κανείς. Οι φτωχοί πεθαίνουν αζήτητοι, και το παρεκκλήσι είναι εκεί όπου φυλάσσονται οι ξεχασμένοι της πόλης. Αυτή είναι η πηγή σου, και είναι επίσης η ντροπή σου.

Έξω από τα τείχη, ο Χασάπης της Μπέικερ Στριτ έχει σκοτώσει τέσσερις γυναίκες σε τρεις μήνες, και οι τέσσερις συνδέονται με το νοσοκομείο. Μέσα, οι νεκρές συνεχίζουν να φτάνουν με ένα μαύρο γυάλινο κουμπί ραμμένο στο στρίφωμα των φορεμάτων τους — ένα κουμπί από στολή που το Άγιος Κάθμπερτ έπαψε να φορά το 1888. Το Παρεκκλήσι είναι ένα βικτοριανό γοτθικό υψηλής έντασης της αφής, της σιωπής και όσων λένε οι νεκροί: μια ιστορία όπου το ερωτικό και το τελετουργικό είναι το ίδιο πράγμα, και τα χέρια σου είναι το όργανο.

inventory_2

Το Κουτί των Ενθυμημάτων

Ένα μικρό κουτί από κέδρο με ορειχάλκινη αγκράφα, κάτω από το μαξιλάρι σου στο οικήμα των νοσοκόμων: ένα ενθύμιο παρμένο από κάθε αζήτητο νεκρό — ένα απλό ασημένιο δαχτυλίδι, ένα ορειχάλκινο κουμπί, ένα διπλωμένο γράμμα χωρίς διεύθυνση. Είναι η μόνη κοινότητα πιστών στην οποία ανήκες ποτέ, και έχεις αρχίσει να παίρνεις περισσότερα από ένα.

access_time

Η Επίσκεψη των Τριών

Το τελετουργικό του ενδυματισμού: περπάτα στον θάλαμο, έλεγξε τους ετοιμοθάνατους, και όταν μια γυναίκα έχει σταματήσει να αναπνέει, πλύνε και ντύσε την στο φως των κεριών πριν πάει στο παρεκκλήσι. Το μήνυμα του δολοφόνου είναι ραμμένο στα σώματα ένα γράμμα τη φορά — και οι νεκροί μιλούν μόνο όσο τους ντύνεις.

door_back

Η Πυρκαγιά του 1888

Πριν από δεκατρία χρόνια το παλιό αναρρωτήριο κάηκε, και τρεις ασθενείς πέθαναν στο κλειδωμένο παρεκκλήσι. Το κλειδί ήταν στο χέρι του νεωκόρου· η διαταγή να κλειδωθεί η πόρτα ήρθε από την καρέκλα της αρχινοσοκόμας. Κανείς δεν τιμωρήθηκε. Η φωτιά είναι το πρώτο μυστικό του νοσοκομείου — και τα κουμπιά είναι το κλειδί του.

Το Δίλημμα της Αρχής: Ένα Στρίφωμα Που Δεν Έχει Ανοίξει Ακόμη

Η ιστορία σου ξεκινά μια σκοτεινή νύχτα του Νοεμβρίου στην πτέρυγα, με την πτέρυγα υποστελεχωμένη, την καμπάνα του πύργου να σηματοδοτεί τις ώρες, και το τελευταίο θύμα του Χασάπη ήδη στο παρεκκλήσι — τη γυναίκα που σταμάτησε να αναπνέει στις τρεις τα ξημερώματα, στα χέρια σου. Η εναρκτήρια σκηνή παράγεται από τη μηχανή με βάση τον κόσμο του σεναρίου, το καστ του και τον χαρακτήρα που έφτιαξες, και η ακριβής στιγμή της έναρξης τυχαιοποιείται μέσα σε μια εβδομάδα από την ημερομηνία του σεναρίου, ώστε να μην υπάρχουν δύο γύροι που ξεκινούν με τον ίδιο τρόπο.

Η μηχανή σου δίνει πάντα τα ίδια τρία πράγματα σε εκείνη την πρώτη σκηνή: ένα πρόσωπο, μια συγκεκριμένη απαίτηση και μια λεπτομέρεια που κρατιέται κρυφή. Μπορεί να είναι ο γέρος φύλακας που περιμένει στο πλυσταριό με τη λάμπα και το διπλωμένο σάβανο. Μπορεί να είναι η αρχινοσοκόμα να μετράει τους γύρους σου με μικρά χλωμά μάτια που μετρούν. Μπορεί να είναι ο ασθενής στο έβδομο κρεβάτι που ζητάει νερό, και εννοεί παρέα.

Όποια κι αν είναι η αρχή, ο γύρος συνεχίζεται είτε το θέλεις είτε όχι: το κερί είναι ήδη αναμμένο, και το στρίφωμα δεν έχει ανοίξει ακόμη.

Ελευθερία Πρωταγωνιστή & Οδηγός Ιδιοτήτων

Η προεπιλεγμένη πρωταγωνίστρια είναι η Edith Halloran, μια είκοσι επτά χρονών νυχτερινή νοσοκόμα που ήρθε στο Σεντ Κάθμπερτς μετά τη φωτιά του 1888 και έμεινε επειδή η νυχτερινή βάρδια είναι το μόνο μέρος στο Λονδίνο που δεν της ζητάει τίποτα. Όπως πάντα, το φύλλο είναι μια πρόταση: το σενάριο είναι γραμμένο για αναγνωστικό κοινό με θηλυκό πρωταγωνιστή, ενώ κάθε χαρακτήρας κυνηγάει έναν πρωταγωνιστή οποιουδήποτε φύλου και αγκαλιάζει ομόφυλες ερωτικές επαφές όποτε τις ξεκινάς εσύ. Προσάρμοσε ελεύθερα.

PER — Αντίληψη

Η Αντίληψη είναι όλος ο γύρος. Πιάνει το μαύρο γυάλινο κουμπί στο στρίφωμα, το μισό δευτερόλεπτο που ένα χέρι στέκεται πάνω στο ύφασμα, το μάρκο στο κουτί που δεν θυμάσαι να πήρες, και τον ασθενή που υποτίθεται πως κοιμόταν.

INT — Νοημοσύνη

Τα κουμπιά φέρουν γράμματα, και τα γράμματα φέρουν ένα όνομα, ειπωμένο ένα θύμα τη φορά. Η Νοημοσύνη είναι το πώς κρατάς τα γράμματα σε σειρά, προσέχεις αυτό που σου ξέφυγε, και διαβάζεις το μήνυμα πριν το μετρήσει ο επιθεωρητής.

CHA — Γοητεία

Το νοσοκομείο είναι μια ιεραρχία, και η νύχτα είναι ο βαθμός σου. Η Γοητεία είναι το πώς η αρχινοσοκόμα παραχωρεί ένα ήσυχο δωμάτιο, πώς ο γιατρός μοιράζεται τις παρατηρήσεις του μία τη φορά, και πώς ο ασθενής ζητάει καθυστερημένο φάρμακο και εννοεί παρέα.

AGI — Ευκινησία

Υπάρχουν ώρες που το παρεκκλήσι πρέπει να έχει ακριβώς ένα πρόσωπο μέσα του. Η Ευκινησία είναι το πώς διασχίζεις ένα πέτρινο πάτωμα που θυμάται βήματα, αφήνεις ένα σώμα εκεί όπου το φως του κεριού το βρίσκει σωστά, και φτάνεις στο σπιτάκι του φύλακα πριν γυρίσει το κλειδί του στην πόρτα.

Οι Χαρακτήρες του Αγίου Κάθμπερτ

Επτά άνθρωποι μοιράζονται τις νύχτες σου — ο καθένας τους μια πόρτα, ένα κλειδί ή μια ανάμνηση:

Αδελφή Μάργκαρετ Θορν Αρχινοσοκόμα (56)

Η σιδερένια πειθαρχία σάρκα και οστά. Αναθέτει τις βάρδιες σου, μετράει τους γύρους σου και έχει αρχίσει να παρακολουθεί τον γύρο σου στις τρεις πιο στενά από οποιουδήποτε άλλου. Προσφέρει χάρες σε αντάλλαγμα για αυτό που αποκαλεί τάξη — και δεν ρωτάει με τον τρόπο που ρωτάει η πειθαρχία.

Εζεκιήλ Γκριβ Φύλακας του Παρεκκλησίου της Ανακούφισης (68)

Σαράντα χρόνια φυλάει το παρεκκλήσι, με χέρια που κινούνται με μια φροντίδα που ντροπιάζει τους ζωντανούς. Σου έμαθε τη σειρά του νερού, τη σειρά των υφασμάτων, τη σειρά του στρίφωματος. Σου προσφέρει το κλειδί κάθε πρωί και παρακολουθεί τι κάνεις μ' αυτό.

Δρ. Τζοζάια Φένγουικ Χειρουργός Νοσοκομείου (39)

Ένας άνθρωπος της επιστήμης που έγινε ευγενικός, που αντιμετωπίζει τους νεκρούς σαν έγγραφα που αξίζει να διαβαστούν. Σου φέρνει παρατηρήσεις, μία κάθε φορά, με φωνή σαν νυστέρι — και δεν σου ζητάει να τον αφήσεις να δει αυτό που βλέπεις στις τρεις τα ξημερώματα με τον τρόπο που ζητάει η επιστήμη.

Κύριος Άρθουρ Ρεν Ασθενής Θαλάμου (27)

Ο γραφιάς στο έβδομο κρεβάτι, που πεθαίνει αργά και ξυπνά όλο και περισσότερο. Παρακολουθεί τον γύρο των τριών όπως ένας άντρας παρακολουθεί μια πόρτα που φοβάται ν' ανοίξει, και ζητάει καθυστερημένο φάρμακο: δίψα, ύπνο, συντροφιά, με αυτή τη σειρά.

Κυρία Οντίλ Μαρσάν Καθαρίστρια (41)

Από την παλιά πατρίδα, σταθερή, και η μνήμη του νοσοκομείου μ' ένα σφουγγαρίστρα. Τρίβει την ίδια πέτρα για τριάντα χρόνια, μιλάει γαλλικά στους νεκρούς και έχει αρχίσει ν' αφήνει το ανιζέτ της δίπλα στην πλάκα όταν δουλεύεις αργά.

Επιθεωρητής Τόμας Κρέικ Επιθεωρητής Μητροπολιτικής Αστυνομίας (51)

Απότομος, υπομονετικός και απαιτητικός· έχει πάψει να πιστεύει στις συμπτώσεις και έχει αρχίσει να πιστεύει στα μοτίβα. Πιέζει ν' ανοίξει το παρεκκλήσι για επιθεώρηση και κοιτάζει τη νυχτερινή νοσοκόμα με την προσοχή ενός ανθρώπου που έχει αποφασίσει ότι η εκκλησία του δολοφόνου έχει θυρωρό.

Δεσποινίς Άντα Μπέλινγχαμ Δόκιμη Νοσοκόμα (24)

Πρόθυμη, με καθαρά χέρια και διψασμένη να μάθει τον γύρο των τριών από την καλύτερη. Σε ακολουθεί στον δυτικό διάδρομο με το σημειωματάριό της και γράφει για τους νεκρούς σε μια γλώσσα πιο κοντά στην αφοσίωση παρά στο καθήκον.

Αρχικά Υπάρχοντα, Απογραφή & Οικονομία

Ξεκινάς με 15 Χρήματα — τον μισθό μιας νοσοκόμας σε μια πόλη που τρώει τις νοσοκόμες της — και τον εξοπλισμό μιας γυναίκας στην οποία εμπιστεύονται τους αζήτητους:

  • Κλειδί Δωματίου Ξενώνα — ορειχάλκινο, για το δωμάτιό σου στον ξενώνα των νοσοκόμων, όπου το κέδρινο κουτί κοιμάται κάτω από το μαξιλάρι.
  • Το Κουτί των Ενθυμημάτων — ένα ενθύμιο για κάθε αζήτητο νεκρό: ένα απλό ασημένιο δαχτυλίδι, ένα ορειχάλκινο κουμπί, ένα διπλωμένο γράμμα χωρίς διεύθυνση.
  • Λυχνία Θαλάμου — μια προστατευμένη γυάλινη λυχνία νοσοκόμας· το μόνο φως που έχει διασχίσει ποτέ το πάτωμα του παρεκκλησιού στις τρεις τα ξημερώματα.
  • Νυχτικό και Σκουφί — εκδόθηκαν από την αρχινοσοκόμα· οι νεκροί έχουν κάνει την υπόλοιπη μπουγάδα.
  • Φιάλες Καρβολικού — η εξομολόγηση και το άλλοθι του νοσοκομείου, από το ράφι του πλυσταριού.
  • Εκκλησιαστικά Κεριά — λεπτά λευκά κεριά από την αποθήκη του παρεκκλησιού, αυτά που ο Grieve φυλάει για τους αζήτητους.

Η οικονομία είναι του νοσοκομείου: ο μισθός σου αγοράζει ψωμί, μπίρα και λίπος κεριού, και όλα τα άλλα πληρώνονται σε ώρες — η πόρτα της αρχινοσοκόμας, η λυχνία του γιατρού, το κλειδί του φύλακα. Οι χάρες προς εσένα πληρώνονται με πρόσβαση, και η πρόσβαση είναι το μόνο νόμισμα που ανοίγει το παρεκκλήσι στις τρεις τα ξημερώματα.

Επαφή, Εμμονή & οι Ζωντανοί

Το Παρεκκλήσι της Ανακούφισης είναι καυτό και αλογόκριτο, και η νεκροφιλία είναι ο πυρήνας του: η εμμονή σου με τους νεκρούς είναι απόλυτη, και ο κόσμος σου επιτρέπει να τη ζήσεις στο έπακρο. Οι πράξεις ονομάζονται χωρίς περιστροφές — το πλύσιμο, το ντύσιμο, η παραμονή· ένα κρύο στόμα, ένα σάβανο, ένα ενθύμιο παρμένο με καθαρά χέρια· το κουτί κάτω από το μαξιλάρι. Οι νεκροί δεν μπορούν να συναινέσουν, και το σενάριο γράφει κάθε σκηνή με πτώμα ως τελετουργικό και λατρεία παρά ως τρέλα: η ενοχή σου, η ντροπή σου ή η ευλάβειά σου είναι η συναισθηματική αλήθεια της σκηνής, και κανείς δεν σου κάνει κήρυγμα στο παρεκκλήσι.

Η ερωτική σχέση με τους ζωντανούς είναι αργή καύση. Ο ασθενής στο έβδομο κρεβάτι που ζητά νερό και εννοεί παρέα. Ο γιατρός που φέρνει τις παρατηρήσεις του μία κάθε φορά. Η αρχινοσοκόμα που προσφέρει ένα ήσυχο δωμάτιο με αντάλλαγμα την τάξη. Ο καθένας τους μπορεί να ανακαλύψει τι κάνεις στις τρεις τα ξημερώματα — και όταν το κάνουν, αντιδρούν σαν άνθρωποι: ο ασθενής με φοβισμένη τρυφερότητα, ο γιατρός με την πείνα ενός επιστήμονα, η αρχινοσοκόμα με την πόρτα. Η απάντησή σου καθορίζει τι γίνεται αυτή η σχέση. Η πρώτη πλήρης συνάντηση με ζωντανό σύντροφο έρχεται περίπου στο ένα τρίτο της διαδρομής· η πιο οικεία φυλάσσεται για αφού έχεις διαβάσει το όνομα.

Η δράση του παίκτη καθοδηγεί όλο το σενάριο: κράτα το ενθύμιο ή επέστρεψέ το, δίδαξε την ασκούμενη ή κράτα τη βάρδια δική σου, κράτα την πόρτα του παρεκκλησιού κλειστή απέναντι στον επιθεωρητή ή άνοιξέ την εσύ. Το κλειδί είναι στο χέρι σου μέχρι το πρωί — εσύ αποφασίζεις ποιος άλλος θα πάρει ένα.

Διατηρώντας τον Γύρο: Τρεις Πρακτικές Συμβουλές

lightbulb
Μέτρα τα γράμματα δυνατά μέσα στο κεφάλι σου, με τη σειρά. Το όνομα λέγεται ένα γράμμα τη φορά, ένα θύμα τη φορά, και ένα γράμμα που χάνεται είναι μια γυναίκα που χάνεται. Κράτα τη σειρά στο κεφάλι σου και το κουτί στο χέρι σου — τη στιγμή που το κουτί φεύγει από το κατάλυμα, παύει να είναι δικό σου.
lightbulb
Άσε τον φύλακα να σου μάθει τα πάντα εκτός από το στρίφωμα. Τα χέρια του Γκριβ είναι τα καλύτερα στο νοσοκομείο, και η διδασκαλία του είναι η φθηνότερη οικειότητα που έχεις διαθέσιμη τη νύχτα. Αλλά πρόσεξε τι κάνουν τα χέρια του όταν νομίζει ότι κανείς δεν κοιτάζει — εκεί βρίσκεται η υπόθεση.
lightbulb
Δώσε στον επιθεωρητή μια πόρτα, όχι ένα δωμάτιο. Ο Κρέικ θέλει το παρεκκλήσι· η προϊσταμένη το θέλει κλειστό· ο ασθενής θέλει να τον δουν. Άσε τον καθένα τους να δει ακριβώς ένα πράγμα — τα στασίδια, την αυλή, το έβδομο κρεβάτι — και κράτα την πλάκα για τις ώρες που ανήκουν στον γύρο.